Zakazenie drożdżakowe (grzybica) narządów płciowych

Światowa Organizacja Zdrowia opublikowała raport, z którego wynika, że nigdy wcześniej ludzkość nie była tak zagrożona grzybicami. Pasożyty różnego typu ma ponad 50%, zaś grzyby aż ponad 80% populacji!

Rozwojowi zakażeń grzybiczych pochwy sprzyjają:
- ciąża
- doustne środki antykoncepcyjne
- zażywanie antybiotyków
- cukrzyca
- leczenie hormonalne
- zaburzenia układu odpornościowego
- noszenie zbyt ciasnej, mało przewiewnej bielizny co prowadzi do przegrzania i utrzymanie tych miejsc w wilgoci stwarzając korzystne
środowisko dla rozwoju grzybic.

Najczęstszym objawem infekcji grzybiczej u kobiet jest dośc intensywny świąd i pieczenie w obrębie pochwy i sromu.

W trakcie oddawania moczu, a także w trakcie stosunków płciowych towarzyszy mu silne pieczenie, do tego dochodzi zaczerwienienie , obrzęk tkanek pochwy. Pojawiają się białe, serowate upławy o nieprzyjemnym zapachu.

Największym paradoksem leczenia grzybicy pochwy jest przepisywanie przez lekarzy antybiotyków, który jedynie pogarszają całą sytuację. Bo to właśnie antybiotyki są głównym sprawcą powstawania grzybicy.

Czynnikiem zabezpieczającym przed rozwojem drożdżaka ( grzybicy) jest kwasowośc pochwy. Wynika ona z obecności w pochwie bakterii Lactobacillus Acidophilus - pałeczek kwasu mlekowego, które tworzą jej naturalną florę bakteryjną nie dopuszczając do wtargnięcia grzyba. Kwasowość jest utrzymana przez kwas mlekowy, powstały na skutek rozkładu glikogenu do glukozy i potem do kwasu mlekowego pod wpływem bakterii Lactobacillus Acdophilus.

(zdj.grzybica pochwy)

Również w układzie pokarmowym panuje mikroflora bakteryjna, jeśli w wyniku zaburzonej odporności, podawania antybiotyków zostanie ona zniszczona to w tym miejscu zaczyna najczęściej rozwijać się grzybica Candida albicans, wrastając w komórki zagnieżdża się tworząc grzybnię, która wrasta w otaczające go tkanki, a z jej nitek rozsiewają się zarodniki.

Drożdżaki Candida albicans, powodują prawdziwe spustoszenie i obejmują coraz większe obszary. Zniszczenie tzw. dobrej flory bakteryjnej pozbawia jelito szczelności na skutek czego dochodzi do przeciekania jelita i przedostawania się do krwiobiegu i otaczających tkanek toksyn ,które zatruwają cały organizm powodując w ten sposób powstanie róznych reakcji alergicznych i szereg innych dolegliwości.

Najczęściej grzybica rozprzestrzenia się na inne narządy i w znaczący sposób wpływa na osłabienie układu odpornościowego.

Medycyna współczesna większość schorzeń infekcyjnych leczy antybiotykami najczęściej o szerokim spectrum działania,wskutek czego powstaje łańcuch przyczynowo-skutkowy:

antybiotyk ---> zniszczenie bakterii patologicznych i prawidłowej flory bakteryjnej jelit ---> spadek odporności organizmu ---> rozrost drożdżaków w obrębie jelita grubego ---> grzybice układowe (np.grzybica pochwy)

Wiele kobiet zakazonych drożdżakami ma problem z zajściem w ciążę i jej donoszeniem. Najczęściej dochodzi do samoistnych poronień. U mężczyzn zakażonych candidą stwierdza się małą ruchliwość plemników.

Drożdżakowe zapalenie zewnętrznych narządów płciowych może zdarzać się także u mężczyzn. Najczesciej u mężczyzn nie występują jednak żadne dolegliwości.Czasami może pojawić się zaczerwienienie skóry prącia, śluzówki żołędzi i napletka. Mogą pojawić się białe naloty połączone ze świądem i pieczeniem.

Zakażenie grzybicze wymaga leczenia obojga partnerów seksualnych.

Kuracja przeciw grzybom, bakteriom, i innym pasożytom >>>>>>>

Rzęsistek pochwowy /artykuł Piotra Derentowicza/

Trichomonas vaginalis to pierwotniak, czyli mikroskopijny jednokomórkowiec zdolny do wykonywania wszystkich czynności życiowych. Ma dobrze rozwinięty aparat ruchu - pięć poruszających się wici i błonę falującą. Rozmnaża się przez podział. Jego miejscem bytowania jest najczęściej u kobiet pochwa, kanał szyjki macicy i pęcherz moczowy, a u mężczyzn - cewka moczowa, gruczoł krokowy i pęcherzyki nasienne.

Rzęsistek pochwowy to pierwotniak pasożytujący w organizmie człowieka. Powoduje rzęsistkowicę (trichomonadiosis) - chorobę dróg moczowo - płciowych o ostrym bądź przewlekłym przebiegu.

Do zarażenia dochodzi najczęściej drogą płciową. Możliwe jest też zakażenie pośrednie - poprzez używanie wspólnych ręczników, przyborów toaletowych, bielizny pościelowej, urządzeń sanitarnych. Rzęsistek pochwowy przeżywa w kroplach nie wyschniętej wydzieliny chorej osoby i stanowi źródło zarażenia. Wyposażony w znakomite narządy ruchu, szybko przedostaje się do pochwy, następnie do szyjki macicy. W niektórych przypadkach może kolonizować macicę, a nawet jajowody. Dociera również przez cewkę moczową do pęcherza moczowego.

U mężczyzn pierwotniak ten przenika do gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych z worka napletkowego przez cewkę moczową. Może też dostać się do pęcherza moczowego.

Ponieważ rzęsistek pochwowy jest pierwotniakiem aktywnie się poruszającym, rzęsistkowica ograniczona tylko do jednego narządu występuje rzadziej niż rzęsistkowica wieloogniskowa - zajmująca np. pochwę, cewkę moczową oraz szyjkę macicy.

Przebieg zakażenia

Po zarażeniu się rzęsistkiem pochwowym najczęściej dochodzi do ostrego stanu zapalnego (np. pochwy), który nie leczony przechodzi w zapalenie przewlekłe, a następnie w przewlekłe utajone.

Objawy chorobowe występujące w ostrej postaci rzęsistkowicy to przede wszystkim upławy (wydzieliny z dróg rodnych): bardzo obfite, pieniste, cuchnące, o barwie przeważnie żółtej lub zielonkawej, a także świąd, pieczenie, ból w okolicy krocza, podrażnienie sromu i pochwy. Gdy do infekcji dróg płciowych dochodzi zarażenie dróg moczowych, może wystąpić pieczenie, częstomocz, parcie na mocz, a nawet bolesne oddawanie moczu oraz bóle w podbrzuszu.

Bezobjawowe nosicielstwo

Rzęsistek pochwowy może bytować w sposób bezobjawowy np. w gruczole krokowym mężczyzny i stanowić źródło zakażenia dla kobiet.

Do zarażenia partnerki dochodzi przez wydzielinę gruczołu krokowego i zainfekowane nasienie. U kobiet w stadium utajonym przewlekłym również brak jest klinicznych objawów infekcji. Trichomonas vaginalis może znajdować się w pochwie przez wiele lat bez objawów chorobowych. Jednak taki stan utajenia może w każdej chwili ulec zaostrzeniu. Wiąże się to z możliwością zarażenia partnera seksualnego.

Trochę statystyki

Częstość występowania rzęsistkowicy jest zmienna. Osoby mające stałych partnerów seksualnych i znajdujące się pod dobrą opieką ginekologiczną chorują rzadko. Natomiast schorzenie to występuje aż u 50% osób nie przestrzegających higieny i często zmieniających partnerów seksualnych.

Powikłania rzęsistkowicy

Zakażeniom rzęsistkiem towarzyszą zazwyczaj zakażenia bakteryjne i grzybicze (np. Candida albicans). Przewlekła nie leczona rzęsistkowica może powodować niepłodność oraz być przyczyną powikłań ciążowych.

Rozpoznanie

Podstawą rozpoznania jest wykrycie badaniem mikroskopowym pasożytów w odpowiednio pobranym i przygotowanym materiale biologicznym (wydzielina pochwy, cewki moczowej, osad moczu).

Mężczyźni też mogą być zarażeni

U mężczyzn dochodzi do zapalenia napletka i żołędzi, a następnie cewki moczowej. Zakażenie cewki przebiega zwykle łagodnie. Może jednak przejść w stan ostry z obfitym ropnym wyciekiem z cewki moczowej. Towarzyszy mu świąd, ból cewki moczowej, częstomocz i pieczenie podczas oddawania moczu. Czasami do ostrego stanu zapalnego cewki moczowej dołącza się ostre zapalenie gruczołu krokowego z bolesnym częstomoczem oraz bólami w kroczu.

Zwalczanie

Zakażenie pierwotniakiem jest trudne do zwalczenia z tego względu, że bezobjawowi nosiciele będący "siewcami" Trichomonas vaginalis nie są świadomi (nie mając objawów klinicznych choroby), że zarażają swoje partnerki/partnerów. Pierwotniaki niezwykle łatwo przenoszą się z człowieka zarażonego na zdrowego.

Bardzo dużą rolę w zapobieganiu chorobie odgrywa przestrzeganie podstawowych zasad higieny życia codziennego, a przede wszystkim unikanie przygodnych kontaktów seksualnych. Ważne jest także stosowanie przez mężczyzn - partnerów seksualnych - prezerwatyw.

Niezbędne są stałe okresowe badania kontrolne u lekarza ginekologa.

Nie wolno bagatelizować objawów i zwlekać z udaniem się do lekarza. Rzęsistkowica jest chorobą w pełni uleczalną.

Kuracja przeciw grzybom, bakteriom, i innym pasożytom >>>>>>>